Posts Tagged ‘Xosé Guillermo’

Cabalos de vento Curros de pedra

Martes, Abril 28th, 2009

cabalos-01

Cabalos de vento Curros de pedra

Está á venda o libro “Cabalos de vento Curros de pedra

Fotografía de Javier Teniente e ilustacións de Xosé Guillermo.

Tratase do derradeiro proxecto artístico do noso querido e recentemente falecido Xosé Guillermo, que ve a luz a titulo postumo.

Notas para unha autobiografía:

Son Xosé Guillermo, autodidacta feroz, pintor, escultor, director de maxias. No ano 47 nacéronme en Carballo e adoptei Vigo no 50. Castelos de área. Pintura ó ar libre. Esperpento Teatro Joven. Colectivas xuvenís. Beca da Deputación de Pontevedra. Primeira individual en Caixa Nova no 67.

Kilómetro 0. Algúns museos. Café Gijón. Abandono de examen BB.AA. Espidos no Círculo de Belas Artes. Retratos nas Cuevas de Sésamo. O movemento no Zoológico. Expoño monotipos e óleos na Galería Toisón de Madrid e participo na Primeira Mostra da Praza da Princesa en Vigo, no 68.

Convidado a participar na exposición Jeunes Paintres de Europa, en Bar-sur-Aube, tamén mostro a miña obra en Dijon.

Como teño que ir ó servizo en Valencia monto o estudo no calabozo da Comandancia de Mariña. Destérranme literalmente a unha patrulleira anana onde tamén monto o estudo. En Cartaxena mellora a cousa, monto estudo na Xefatura de Máquinas e monto estudo nunha chabola no barrio xitano. Expoño na Galería Zurbarán.

Ano 70. Expoño en Caixanova Vigo e na sala de I. e T. de Pontevedra.

Caso con Carmela. Tivemos (agora téñense sós) a Sagar, o fillo, e Isa, a filla.

Ilustro Lúa Nova 1 e 2 para a editorial Anaya, coa colaboración do Fato Xoubas. (ano 76-77). Creo o logotipo de Edicións Xerais de Galicia, e son o autor das cubertas, ilustracións e deseños da meirande parte dos libros deica o ano 82.

Invítame a compartir estudo Jandro, o grande escultor, que daquela era un ceramista imberbe e, como agora, un botado para diante.

Nunha noite de lúa quedo encantado nas dunas de Corrubedo pola fada de Viana, que me abriu a porta dos mundos. Corre o 83.

Expoño “40 Retratos ao pastel” (1 x 2 m. cada un) na Casa da Cultura no 85.

Pinto o mural “Avanti Manila” (120 m2) nun mercante en despezamento. O mesmo ano 86, invado os ceos de Vigo cos habitantes de “Un país tomado por la mente”

Mostra Nómada de Sáhara 1991 que saíu de Vigo polos camiños de España

No 93, invéntase a Fundición Nautilus

Creo, dirixo e realizo sempre con ela e diferentes colectivos sociais, Obradoiros de Reciclaxe Artística dos que emerxen 15 Instalacións Máximal, das que son Permanentes: “Hipocampus 97”, na Facultade de Ciencias do Mar da Universidade de Vigo e “MareArte” no C.E.I.P. Ría de Vigo 2006

Insculpo petroglifos na casa de Baredo, deseño os murais cerámicos do Auditorio de Gondomar 2002 e expoño en Baiona 2006

Teño unha gran sorte. Puiden pintar nas cidades ensoñadas O Cairo, Damasco, Istambul, Bombai, Benarés, Calcuta, Fes, Orán, Tinduf, Dacar, País Dogón, México, A Habana, Bahía, Manaos…………

Pintei nos ríos enormes, nas inmensidades dos desertos, nas selvas tropicais exuberantes, nas praias cheas de esqueletos de naufraxios. Tamén pintei nos países inexistentes.

Séguenme a fascinar as criaturas que saen das miñas mans e que non sei de onde veñen.

Entre liñas van quedando escenografías e vestiarios para teatro, portadas e letras para músicos amigos, defensas de causas peregrinas, xoubas de aceiro inolvidábel por Castrelos, pinturas en directo, carteis, murais reivindicativos, comparsas de entroido……..

Un cento de mostras individuais e colectivas.

Obras en coleccións particulares de Europa, América, África e Asia.

Museos: Arsonval (Francia), Recife (Brasil), Municipal (Ourense), Diocesano (Tui), Castrelos (Vigo).

http://www.youtube.com/watch?v=7Kh35gtFaSg
http://www.youtube.com/watch?v=Z25n7J9VlPc
http://www.youtube.com/watch?v=Z3yyk5rAwvk

http://www.youtube.com/watch?v=Qq6DO4ohGGk

https://www.blogger.com/comment.g?blogID=644929422749928562&postID=5088485959615729388&pli=1

Tristura

Martes, Febreiro 17th, 2009

Xosé GuillermoHoxe luns,

dezaseis de febreiro de 2009,

Xosé Guillermo, amigo,

inventor de mundos, director de maxias,

pintor de soños, escultor,

artista polifacético,

quen admite tivo a sorte

de pintar nas cidades soñadas,

botou a voar emprendendo

unha nova singradura

esta vez sen retorno coñecido…

… voando acudirá cada vez que o busquemos nos seus cadros

A enfermidade o quixo levar, pero el fica para sempre con nos na memoria e no corazón, en Maruchi, e en toda a súa xente

O seu legado, a súa obra, seguiranos a falar

Hoxe tocounos chorar…

El, finalmente, poderá descansar

Dende aquí vos saúda, como á pequena Inés, dende a praia de Arneles

[kml_flashembed movie="http://ivancarrera.blogaliza.org/files/2009/02/xose-guillermo-sauda-a-ines.swf" width="450.3" height="312.7" wmode="transparent" /]

Falando de gatos…

Sábado, Xaneiro 10th, 2009

Eramos catro ou cinco cativ@s de dez a doce anos, alá a mediados dos anos oitenta, sentados  co artista nun balcón sobre Barra e as Cíes, e con vistas tamén ó outro lado da ría, a Samil, ó Bao, a Toralla, a Monteferro e á Garda e  Xosé Guillermo pintaba…

Un pedíalle un dragón alado, outra pedíalle un cabalo, e Xosé Guillermo os liquidaba en 4 esbozos, i eu agardaba desafiante… que se prepare … pensaba para os meus adentros…

@ interesad@ agardaba impaciente, mentres que @s demais contemplabamos a obra.

E tocoume a min, e comecei: “Eu quero… unha casa de pedra, cun banco de pedra diante, cun gato sentado na xanela, cun camiño diante, cara un bosque no que corre un cabalo e ó fondo, unha posta de sol…”

Máis abraiado non podía eu estar mentres ollaba cara o pintor facendo trazos rápidos e decididos, e mentres escoitaba as expresións de sorpresa dos espectadores… Podía ser certo? Estaría realmente despachándome a min tamén con catro pinceladas? Eu non daba creto, e Xosé Guillermo, cun sorriso de satisfacción, amosoume a obra ante as risotadas divertidas da expectación…

Non só me regalou o debuxo, senón que nel uns versos rezaban:

Xosé Guillermo

IVÁN, IVÁN,

MEU AMIGO…

NON SON

AS COUSAS

O MESMO

DENDE  CANGAS

OU DENDE VIGO

Foi unha das mellores leccións de empatía que podía ter un cativo coma min, dende entón esta experiencia me acompaña, e a este cadro e a estas verbas, non lles deixo de atopar novas lecturas…

…pero non cabe dúbida de que estas festas, este Nadal e este Fin de Ano, non son os mesmos dende a nosa terra ou dende Palestina, dende Galiza ou dende Gaza concretamente.

Non son as mesmas as perspectivas deste abuso que teñen os acomodados Israelitas, que aínda vivindo nun deserto, gozan de toda-las facilidades, vizos e excentricidades da vida moderna occidental, que as da pobre xente de Gaza confinada e masacrada coma se de animais se tratara na súa propia, aínda que non recoñecida, terra.

Non e posible un exercicio de reflexión empático, porque cunha perspectiva tan racista, na que unha vida vale mais que cen, poñerse no lugar do veciño pobre e masacrado, que despois de enterrar o seu bebé non terá que comer, nin mediciñas para curar as feridas da súa familia, debido a un bloqueo que desafía todo-los acordos humanitarios internacionais, e coma poñerse no lugar do gando que hai que sacrificar para poder comer.

Como non sei quen dicía este día na tele, seguro que con estas medidas, estes palestinos que quedan sen familia, van decidir amar ó veciño Israelí e desbotarán toda iniciativa de facer atentados suicidas, aínda non tendo xa nada que perder!