Posts Tagged ‘Trece’

Trece

Mércores, Decembro 31st, 2008

Trece era un gato negro como a noite sen lúa, de cabelos longos e tupidos, como bo “pseudo-persian” que era.

Trece foi castrado de pequeno por cousas da domesticación, pero en contraposición, cecáis por iso mesmo, o gato era un galán redomado, irresistible para mulleres e cadelas. O bicho sabía camelar, morder, pinchar e rabuñar para recibir a atención requirida de féminas que inexplicablemente caían na súa admiración, perdoándollo todo.

Os cans da casa, Bob-tails, de pelo longo sobre os ollos, recibían os seus rápidos asaltos nos que dunhas rabuñadas enguedelláballes uns pelos e desaparecía, con grande perplexidade na maioría dos casos aparentaban preguntarse que demo pasou aquí? Cando ó fin descubrían ó asaltador perseguíano como raios, pero no caso de acurrala-lo, o gato amosábase teso e con ollada de OK, xa está, ti gañas, conseguindo así que estes se apiadaran del ata outra.

Na súa primeira etapa de vida, Trece parecía condenado a vivir entre catro paredes, xa que o seu antecesor caera (como a meirande parte dos gatos galegos) baixo as despiadadas rodas dun coche, e os seus amos no estaban dispostos a que dito drama se puidera repetir. Así se converteu no marqués da Pena.

Se a porta da casa se abría, mil ollos había que poñer para que o condenado gato non se colara, calquera oía a Sonia despois, que xa pasara un par de desgustos chorando a súa ausencia por dúas noites enteiras!!

Cómo nos cagamos no gato Pancho e máis eu un día que entramos á casa por unha botella de viño, e o cabrón aproveitou para liscar!! Menos mal que demos con el!!

Despois apareceron unhas novas criaturas na súa plácida vida, as crías dos humanos, que o arrepiaron co medo. Cada vez que escoitaba unha voz de cativo, o gato desaparecía no mais fondo dalgún armario, e non se tiña del mais nova nun  día enteiro. Era o aviso do que estaba por vir.

Ante esta reacción de desconfianza ante os nenos, o final dun embarazo desterrou ó gato para fora.

Así pasou Trece de ser o gato que non podía saír, a ser o que non podía entrar, descubrindo un novo mundo de aventura, torturando alimañas e paxaros caídos do niño, que despois deixaba na porta a modo de tributo polos seus coidados e alimentación.

Tamén deu así trece en se relacionar con algún conxénere que lle disputaba o terreo, cos que incluso se lle chegaron a atribuír relacións “antinaturais”…

O venres 26 de decembro de 2008, os cans que pasaron na noite por aquel camiño, non sucumbiron o seu encanto. Ben podo imaxinar a tranquilidade coa que tra-la persecución, o gato quedaría inmóbil recoñecendo a súa derrota, e tamén a facilidade coa que nun intre o converteron nun trapo mollado na xeada auga que discorría por aquela cuneta.

Ó recollelo empapado entre as mans non puiden mais que relembrar a historia de Abelardo Ameijeiras Fernández, irmán da miña avoa, que tamén deu en topar cuns animais nunha cuneta, de peor tipo, que non dubidaron en dispararlle polas costas despois de berrarlle que fuxira, nin en deixalo tirado nunha cuneta, como non se deixa a un animal. Puiden imaxinar a desesperación dos meus avós na súa procura infrutuosa polas cunetas da nosa terra violentada, ensanguentada e envilecida por un levantamento militar.