Para quen non o coñeza, teño que dicir que é unha desas persoas que mais admiro no mundo, que a súa perspectiva é fundamental para a revolución da educación, o ensino, a creatividade e do noso mundo en xeral.
Ás súas observación son clave para manter viva a chama da utopía que fai posible toda revolución.
Quédome ca derradeira imaxe do vídeo que segue:
«Os nenos botan continuamente, como mostra de amor, os seus soños aos nosos pes, e hai que camiñar con estrema delicadeza para non llelos pisar»
Teño que dicir que o de redes está xenial, pero eu persoalmente non soporto a dobraxe que lle poñen.
En tendo que o Sr. Punset, que hai que dicir fai un programa do mais interesante, teña complexo de amosar a súa voz en inglés, pero fáiseme insoportable escoitar a súa voz por duplicado. Penso que gañaría moitos adeptos se deixasen a opción como moitos outros programas, de escoitar en versión orixinal.
O programa arriba enlazado foi do melloriño, pero para os que como a min lles gusta escoitar en versión orixinal, déixovos estes vídeos con subtítulos en galego. O primeiro que poño é o mais recente. O segundo o mais aclamado, e o terceiro un dos mais populares, e para min indispensables.
Non poido pedir mellor desexo que manter viva a utopía, en tempos tan despiadados como os que estamos a vivir.
Que non morra a idea de que un mundo con dereitos sociais é posible.
O venres fun ao médico en Ferrol, e nun ambulatorio no que traballan habitualmente oito médicos había so dous traballando, e a xunta non manda substitutos. Se hai algo claro e que conquerimentos sociais que levaron moito tempo para se acadar e onte parecían indiscutibles, fánsenos hoxe ver como mortos.
Loitemos porque non sexa así, e sobre todo non rebaixemos a nosa idea do que é posible, xa que o utópico, o que «non á lugar» e a peza fundamental que sempre fixo avanzar ao ser humano.
O meu desexo indiscutible para o ano entrante é a superación do cancro de mama da miña tía, e con ela, deséxolle a todo o mundo que anda na mesma loita, a superación, e que o noso sistema de saúde non nos falle.
A tódolos demais que teñen a sorte de non se ter que enfrontar a un problema serio de saúde, dicirlles que nunca choveu que non escampara, e que agora é tempo de agarrarse que hai curvas e podemos caer, e so ha i que manterse forte pra se erguer outra vez.
Está claro que moitos o están a pasar mal, pero penso que a única saída é sempre non cesar na busca dunha saída. Moitos bicos e só agardo que estas sabias palabras de Galeano sexan cumpridas algún día, nun mundo mellor para os nosos fillos e filas:
