Tortilla

Maio 25th, 2014

Tortilla on PhotoPeach

Istanbul

Decembro 12th, 2013

Istanbul on PhotoPeach

Increíble entrada no Oriente con çay (té turco), delicias turcas, zumos de granada, pistachos e cordeiro halal, rico, rico!!

Rumbo á India…

Grazas por estar aí!

Xuño 24th, 2013

Hai días e diíñas, semanas e semaniñas coma esta do meu cumpreanos que remata hoxe, hai intres nos que todo se torna do revés e che ven a vertixe  cando a velocidade do que acontece non che da tempo de te preguntares que vai pasar despois antes de que pase, e non das creto ante a imparable sucesión de acontecementos…

Neses días lémbraste de todo o que es, o que tes e o que dependes do que che rodea, da dimensión social que en definitiva che fai humano, e non tes mais que grazas para dar…

Grazas por ese sistema de saúde único aberto á porta da casa, por esa atención do sistema público de calidade, por eses profesionais tan ben formados no noso emblemático sistema educativo, por ese milagre social que o fixo posible…

Grazas pola xenerosidade deses doadores anónimos, xente solidaria e desprendida que permitiu que as catro bolsas de sangue estiveran alí á súa disposición cando fixeron falla…

Grazas polos coidados, polas instalacións, os servizos e a comida, pero sobre todo por me devolverdes á vida ao meu amor no que a piques estivo de ser o seu derradeiro suspiro…

En tempos nos que tanta publicidade se fai do ensino e da sanidade privada, tanto se apela á rendibilidade dos servizos públicos, para lle poñeren prezo as vidas humanas, para comerciar ca desgracia allea, que pouca propaganda se fai do noso, do de todos, do gañado a pulso, do pagado por todos e que no lo queren roubar enganosa e descaradamente…

Dende este medio quero aproveitar para lle agradecer a todo o equipo humano do Hospital Arquitecto Marcide de Ferrol, ao servizo de urxencias xinecolóxicas, ás cirurxiás, aos anestesistas, as enfermeiras, en definitiva a todo o equipo médico a dilixencia no salvamento da vida da miña dona, do meu amor, da nai da miña filla, que hoxe xa está reposta, agradecida e feliz.

Grazas compañeiros amizades e familia, pero grazas sobre todo a ti Eva, por aguantares, resistir e sobrevivir!

Grazas Eva por estar aí.

Grazas tamén no día de onte a unha sociedade coma a nosa, madura, solidaria e, malia o que diga calquera informe Pisa, culta, que lle permitiu ao meu querido tío Luís a capacidade de decidir sobre a súa vida ante o encruecer da súa enfermidade, o condeado cancro e a súa maldita metástase, malia os retrógrados esforzos da santa sede, Luís descansa alá onde a túa enerxía permaneza, estarás con Maite e connosco para sempre.

Pero non rematarei so agradecendo, pois tamén son horas de acusar.

De acusar por exemplo ao inimigo interior da sanidade pública. O que utiliza o que é de todos para favorecer aos seus “clientes” de consulta privada. O seu relegamento do paciente público nas listaxes de espera é criminal. A vocación de servizo debera ser indispensable para ostentar un posto destes.

Acuso, como fixera o Beiras, aos nosos dirixentes de roubo e asasinatos, de crime contra a sociedade e contra a humanidade, por pechar ás de hospital para aforrar cartos en persoal medios e menciñas, por someter a xornadas laborais denigrantes aos que velan pola nosa saúde, por enrudecer as condicións laborais dos interinos, por acumular pacientes en camillas nos pasillos, por desmantelar e prexudicar ao noso sistema de saúde para beneficio de intereses privados…

Señores dirixentes:

Que vos da dereito aos vosos salarios e condicións laborais cando o voso rendemento para sociedade e mais prexudicial que nulo? Como vos podedes atrever a xogar cos verdadeiros garantes do servizo social ao cidadán cando o voso labor é a verdadeira lacra deste país e deste estado? Como ousades xulgar e deteriorar a imaxe dun medico ou dun mestre cando o voso servizo é para o partido ou a banca, ou puro nepotismo ou enriquecemento persoal e non para o beneficio da sociedade?

Vergoña deberiades amosar, señores dirixentes, pero non sabedes o que é iso.

Grazas servidores públicos con vocación por estar aí, grazas aos que defenden o que é de todos por estar aí, pois é a diario cando a vida e a dignidade dos nosos está en xogo e vos estades aí para salvala.

Unha e mil veces mais Grazas.

 

Ata sempre querido Luís,

eterno noivo da Maite

marabilloso tío, persoa tenra e afable,

sempre adoraches os cativos, sobriños ou netos,

déchesnos os primeiros cromos, as primeiras bolas,

o primeiro trompo, comba, tabas, a primeira cana de pescar,

e, argalleiro sen igual unha madrugada antes de ir á escola

fuches o primeiro en nos levar pescar no mar

por Domaio con Xerardo na gamela a navegar.

Captador de imaxes inigualábeis

comprometido ca cultura da terra,

ca galeguidade, ca xente e ca sociedade

amante da cociña dos larpeiros,

do peixe e todo o que ven do mar,

de Portugal, dos Beatles e Supertramp,

da prensa a radio e o fútbol do Celtiña,

das imaxes antigas de Vigo e a súa ría,

de Leiro e o ribeiro, tinto, por favor!

da puntilla irónica ás novas de actualidade…

tranquilamente…  dis ti, e vaste…

… e non te vas…

 

Parabéns avó!

Maio 12th, 2013

O meu avó fixo onte, 11 de maio de 2013, noventa e un anos.

Telo uns días na casa connosco foi un orgullo e un pracer.

Dentro do ritmo frenético das nosas vidas de hoxe, deterse uns intres e ser consciente das pequenas cousas, do duro que pode ser andar ou subir escaleiras cos xeonllos gastados, fante reflexionar sobre o pasado o presente e o futuro. Apréstate a coidar o teu corpo para chegar alá de ser o caso, nas mellores condicións posibles, pero á vez tamén che apresta a vivir mentres poidas canto poidas… Canta xente en condicións físicas excelentes pasa o día coma minusválidos prostrados ante ordenadores, videoxogos, películas ou tele-lixo…

… E canta xente non daría algo por podérense erguer da cadeira e botar a correr…

O meu avó con noventa e un, ten intactas as aptitudes mentais, a cordura e mesura para se coidar, a capacidade de pasalo ben con calquera cousa, o gusto polas cartas e o tute, o sentido do humor e amor polos demais e o bo padal para as cousas boas..

Parabéns meu avó, bisavó de Andrea, Adrián e Inés…

Felices 91!

E a seguir así de ben outra morea de anos!