Trá-la Utopía

Neneta no suplemento do Faro de hoxe

O que segue foi unha opinión remitida por min ó debate da Voz en internet

¿Está usted preparado para la TDT?

1º- Apagón Por Que?

Paréceme moi ben que se implemente a emisión televisiva, que aumenten os canles, a calidade e o que sexa…

…PARA QUEN O QUEIRA! PERO POR QUÉ NOS OBRIGAN?

PORQUÉ DEIXAN SEN TELE A QUEN NON O QUEIRA?

ALGUÉN PENSOU NO IMPACTO ECOLÓXICO de todo-los aparellos que se van tirar?

2º Quen si está preparado son os fabricantes e os vendedores para amasar cartos!

Por que imos ter que mercar un aparello por cada tele da casa, se ó mellor a tele do comedor se usa só para o telexornal de mediodía?

3º Melloras, según se vexa!

Dual? Non, aínda que o aparello está preparado, case non hai emisións en versión orixinal, e en moitos non funciona o subtitulado.

Guía e TV interactiva? A maior parte das canles non actualiza a súa programación, seguramente porque se o fixeran a xente nin se asomaría a velas!

Dilación: O retraso de bastantes segundos que se produce na emisión posibilita unha potencial censura da programación en directo! Xa sexa total, ou O ofuscamento dalgunha palabra ou frase concreta!

4º SE ESTÁS EN PARO E ATRAVESAS A CRISE, ADEMAIS DE NON TER P’A COMER AGUANTASTE E QUEDAS SEN TELE, QUE MOLA. CHÁMANLLE DEMOCRACIA!

O noso benquerido amigo ELOI, que co seu especial e único ollar sobre o mundo, nos transmite as súas perspectivas a traveso do seu prisma, que son en definitiva as súas fantásticas fotografías e o noso mundo visto dende os seus ollos, ven de recibir unha mención de honra no prestixioso certame fotográfico internacional de París PX3 WATER 2009.

Dende este espazo non queremos desaproveita-la ocasión para felicitalo, espalla-lo seu traballo e o seu éxito polo cibermundo e animalo a continuar deleitandonos cas súas imaxes.

Unha aperta Eloi, e os nosos parabéns!

ELOY TABOADA OF SPAIN WAS AWARDED IN THE 2009 PX3 WATER COMPETITION. PARIS, FRANCE

PRIX DE LA PHOTOGRAPHIE PARIS (PX3) ANNOUNCES WINNERS OF THE 2009 COMPETITION.

ELOY TABOADA of Spain was Awarded: in category for the entry titled, ” SIRENA .” The jury selected 2009’s WATER winners from thousands of photography entries from over 85 countries.

Px3 is juried by top international decision-makers in the photography industry: Curator of Photography of Library of Congress, Director of Purpose, Paris; Director of American Illustration + American Photography, New York; Lifestyle Photo Editor of Grazia Magazine, London; Director of Galerie Françoise Paviot, Paris; Art Director of Filles du Calvaire, Paris; Features Editor of Digital Photographer Magazine, London; Director of Visual Delight, Paris; VP/Creative Director of Digitas, New York; Director of Acte 2 Gallery/Agency, Paris; Director of 13 Sévigné Gallery, Paris; Director of Galerie Polaris, Paris; Director of Chambre Avec Vues, Paris; World Picture Editor of Time Magazine, New York.

Winning entries from each major category (Advertising, Photojournalism, Book, Fine Art, Nature, and Portraiture) are exhibited in Paris at the prestigious Galerie Acte 2 and published in the high-quality, full-color Px3 Annual Book, which is distributed to galleries, agencies, publishers and bookstores worldwide.

About the Winner:
Contact ELOY TABOADA:
http://www.estudio108.com

ABOUT Px3:
The “Prix de la Photographie Paris” (Px3) strives to promote the appreciation of photography, to discover emerging talent, and introduce photographers from around the world to the artistic community of Paris.

Eu vivín con Amancay nun “piso patera” en Londres chamado Casa Maruja, en Queen’s Park.
Inmigrantes, aínda que con papeis nos agolpabamos unha morea de rapaces e rapazas buscándonos a vida en Londres. Galegos, Vascos,  algún madrileño…

Tres, catro ou cinco por habitación, pagando unhas 55 libras semanais “per capita”, compartindo unha cociña cochambrosa, e un cuartucho inmundo de dous por dous, no que podiamos chegar a sentarnos catorce ou quince persoas a ver a tele, e a compartir sandwiches sobrantes dalgún “Prèt a Manger” da cidade, ou kebabs do “Alí Babá” sobre unha moqueta tan porca e absorbente que voltearas o que voltearas sobre ela, desaparecía instantaneamente coma se nada.

O “hostal” era un lugar interesante onde intercambiabamos valiosísimas informacións sobre traballos, axencias de traballo temporal, e papeleos varios, requisitos para as complicadas tarefas de facerse cun numero provisional da seguridade social inglesa, ou cunha conta nun banco inglés, que dito así parecen cousas doadas para calqueira que non teña pasado por esas lides…

E a pesares da súa precariedade, o ambientillo creaba certa adición, chegando a hospedar a peculiares persoeiros coma Antón, que non se sabe canto tempo podía levar vivindo alí.

Coido que poucos dos que por alí pasamos poden ter esquecido a experiencia, e as persoaxes que alí coincidían en calqueira intre.

Amancay é un deses persoeiros que un lembra con agarimo, loitadora e independiente buscavidas, que deseguida se colocou en postos de traballo de primeira, e que finalmente decidiu deixar de traballar para aventurarse nos estudos de cine.

Sempre lembrarei unha anécdota que lle aconteceu e impactou a ela vivir e a min escoitar, cando un día chegou do chollo impresionada. Resulta que encamiñandose ó metro nunha desas estacións ateigadas do centro, que non poido lembrar con exactitude se era Oxford Street, contemplou aterrorizada coma unha persoa se derrumbaba no chan, e como a xente pasaba ó seu redor coma se nada, sen tan sequera mirar ou reaccionar de xeito algún. Creo recordar que se trataba dunha muller non “branca” entrada en anos. O feito é que ela se achegou para ver se podía ser de axuda, descubrindo con sorpresa que estaba morta. Alí agardou a que a levaran, con bágoas nos ollos e desbordada pola frialdade dos viandantes.

Hoxe escribo sobre Amancay, emocionado tras ver un par de cortos realizados por ela (que colgo embaixo),  xa que este día, para a nosa sorpresa, despois de anos sen voltar a saber dela, Eva descubriu a súa cara na Voz de Galicia. Amancay, por onde queira que andes, que saibas que eiquí, en Ferrol, Eva e mais eu, aledámonos de che vaia ben e desexámosche a mellor das sortes!

http://www.lavozdegalicia.es/ocioycultura/2009/12/24/0003_8191255.htm

http://www.lavozdegalicia.es/ocioycultura/2009/12/24/0003_8191256.htm

Teño que dicir que, o que segue, este último, emocionoume especialmente, ó me facer revivir a sensación de perder un ser querido na distancia dunha illa da que non hai saída de emerxencia económicamente asumible.

No meu caso tiven o disgusto, en dúas ocasions, de perder en Galiza estando en Londres, ás dúas avoas, que foron nais para min.